Στην τέως Κοινότητα Βραχασίου και μέσα από τις διαδικασίες του αγώνα ενάντια στον Καποδίστρια, αυξήθηκε η πεποίθηση ότι η κοινότητα που διεκδικεί, μπορεί και να κερδίζει. Η γενικότερη πολιτική συγκυρία και το κράτος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, επέβαλλαν το τέλος οποιασδήποτε αυτοδιοικητικής-αυτοδιαχειριστικής προσπάθειας. Δεν άφησαν τη κοινότητα Βραχασίου να επιλέξει το δικό της αναπτυξιακό δρόμο, για να μην υπάρχουν νησίδες αμφισβήτησης αφενός των τοπικών παραγόντων εξουσίας αλλά και των κυρίαρχων επιλογών του κεφαλαίου στο τομέα της τοπικής διοίκησης. Μεγάλη παρακαταθήκη όμως του αγώνα ήταν οι συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Την κατάκτηση αυτή σε επίπεδο πολιτικής κουλτούρας, πρέπει να τη διατηρήσει ο τόπος.

Ο οκτάχρονος αγώνας των κατοίκων των πρωην Κοινοτήτων Βραχασίου και Μιλάτου ενάντια στην αναγκαστική συνένωση με το Δήμο Νεάπολης μέσω του σχεδίου “Ι. Καποδίστριας”  θα μείνει στην ιστορία σαν μια επιτυχημένη αντίδραση των  τοπικών  κοινωνιών ενάντια στην κατάργηση του δικαιώματος στην αυτοδιοίκηση.
Περιπτώσεις σαν  τη δική μας υπήρξαν και άλλες ανά την Ελλάδα, ενώ στη συνείδηση των μικρών τοπικών κοινωνιών το σχέδιο “Καποδίστριας”  έχει καταγραφεί ως καταστροφικό για τη συνέχιση ύπαρξης των χωριών, αφού στα 12 χρόνια εφαρμογής του Καποδίστρια πολλά χωριά ανά την Ελλάδα ερήμωσαν και απέμειναν σε αυτά μόνο οι  γηραιότεροι, να περιμένουν μοιρολατρικά την  πλήρη ερήμωση.